Tłumaczenia

Agnieszka Kumor

couverture yvonne princesse de bourgogne 1

Przekłady sztuk teatralnych

Agnieszka Kumor

Agnieszka Kumor przewodniczy pracom komitetu polskiego w Międzynarodowym Centrum Tłumaczeń Teatralnych Maison Antoine Vitez, a także przetłumaczyła polskie sztuki współczesne

Przekłady, których jest autorką lub współautorką, to m.in.:

  • Iwona, księżniczka Burgunda (Yvonne, princesse de Bourgogne) Witolda Gombrowicza (z Yves’em Beaunesne’em i Renée Wentzig), wyd. Actes Sud-Papiers 1998, premiera w reż. Yves’a Beaunesne’a w T. de la Colline –> Przeczytaj fragment
  • Lucie albo skończona opowieść (Lucie ou le fin mot de l’histoire) Luka Tartara (druk: Dialog 7-8/2007) –> Przeczytaj fragment
  • Życie wewnętrzne (Vie intérieure) M. Koterskiego (z Lukiem Tartarem, wsparcie finansowe Maison Antoine Vitez i francuskiego Ministerstwa Kultury) –> Przeczytaj fragment
  • Lament (Lamentation) Krzysztofa Bizio (z Laurentem Muhleisenem, w ramach Sezonu Polskiego we Francji Nova Polska 2004 zorganizowanego przez Aneth i Maison Antoine Vitez w Th. du Rond-Point i bibliotekach publicznych w Paryżu –> Przeczytaj fragment
  • Porozmawiajmy o życiu i o śmierci (Chroniques de la vie et de la mort) Krzysztofa Bizio (z Lukiem Tartarem) –> Przeczytaj fragment
  • Śmieci (Les Ordures) Krzysztofa Bizio (z Lukiem Tartarem) –>Przeczytaj fragment

Obecne tłumaczenie nawiązuje do sztuki, którą Witold Gombrowicz przekazał Maurice’owi Nadeau. Tekst ten był podstawą pierwszego francuskiego przekładu Konstantego A. Jeleńskiego i Geneviève Serreau, opublikowanego w 1965 roku staraniem oficyny René Julliarda […]. Nasze tłumaczenie, oparte na wydaniu polskim z 1986 r., stara się zachować estetyczną bliskość z tekstem Gombrowicza […]. Autor wykazywał silne zamiłowanie do powtarzania słów i fragmentów zdań, wprowadzał proste lub złożone kalambury, efekty dźwiękowe, podwójne znaczenia; współistnieją u niego parodia, groteska, nonsens, jak i głęboka prawda, nie brak neologizmów i niekończących się inwencji słownych.

„Oto dzień ślubu. Lucie wychodzi za Carla. Rozgorączkowana panna młoda wyczekuje pana młodego, ale już dwadzieścia po dwunastej, a Carla wciąż nie ma... Co takiego mogło się stać? W strumieniu szczegółów i anegdot powracają do Lucie wydarzenia z przeszłości. Spotkanie z Carlem, przygotowania do ślubu. Dziesięć, dwadzieścia, tysiąc razy Lucie wspomina przeszłość, jak stara zacinająca się płyta. Każdy przeskok igły wbija się coraz mocniej w jej serce...” Luc Tartar

Adaś Miauczyński nie ma łatwego życia: tajemniczy sadysta sieje postrach w jego szarym bloku, winda zatrzymuje się na wszystkich piętrach, tylko nie na jego, policja sprawdza Adasia dokumenty, teściowie go prześladują... Tymczasem prawdziwy dramat jego życia rozgrywa się w jego własnym domu: jego życie małżeńskie to katastrofa. Znerwicowany bohater, osaczony przez sąsiadów, ucieka do świata rodem z telewizyjnych seriali.

W siedmiu scenach, po jednej na każdy dzień tygodnia, autor ukazuje frustrata bez właściwości, rozdartego między banałem codzienności a marzeniami o bohaterstwie, uwikłanego w niespełnione fantazje, nieistniejące życie erotyczne i nieznaczące życie zawodowe. Język codzienny i na granicy realności rodzi zbawienny wisielczy humor. W swojej paranoi bohater wydaje się nam wręcz sympatyczny. Śmiejemy się, bo życie Adasia Miauczyńskiego zdaje się nas nie dotyczyć. Ale jakby mu się tak lepiej przyjrzeć…

  • Przekład Agnieszka Kumor i Luc Tartar w ramach Sezonu Polskiego we Francji Nova Polska 2004

    Niewydany. Zamów w : la Société des auteurs et compositeurs dramatiques SACD i la Maison Antoine-Vitez MAV

    Wsparcie Międzynarodowego Centrum Tłumaczeń Teatralnych Maison Antoine Vitez, 2004

    Wsparcie francuskiego Ministerstwa Kultury, 2005.

    Marek Koterski pisarz, reżyser filmowy, scenarzysta, eseista urodzony w 1942 roku w Krakowie. Ma na swym koncie osiem filmów, w tym Życie wewnętrzne (Vie intérieure) w1986

Bohaterkami są trzy kobiety reperezentujące trzy pokolenia. Każda opowiada o swoich problemach. Justyna, lat 44, córka Zofii i matka Anny, właśnie straciła pracę. Redukcja etatów. Mąż jej nie rozumie. Za radą lekarza Justyna zamierza kupić kota, który pomoże jej oszukać nudę i depresję.

Życie jest długie i skomplikowane, narzeka Anna, 18 lat, córka Justyny i wnuczka Zofii. Weźmy ostatnią sobotę:nic, tylko skonać z nudów! Możnaby gdzieś wypaść ze kumplami, ale brak forsy.

Pogodna staruszka, Zofia, 67 lat, babcia Anny i matka Justyny. Dostała cynk, jak wygrać na loterii. Zdradza swój sekret zmarłemu mężowi. Jak każdego dnia rozmawia z nim o wszystkim: o nowym nagrobku, o problemach córki, o spotkaniu z młodą narkomanką. Bardzo się zmieniła jej nowa przyjaciółka! Aby ją pocieszyć, Zofia zwierza się jej ze swojego sekretu... Lament nawiązuje do pieśni żałobnych. Krzysztof Bizio obserwuje rzeczywistość, nie oceniając swoich bohaterów. Prawdziwy dramat rozgrywa się w głowie widza.

  • Przekład Agnieszka Kumor we współpracy z Lukiem Tartarem w ramach Sezonu Polskiego we Francji Nova Polska 2004

    Wsparcie Międzynarodowego Centrum Tłumaczeń Teatralnych Maison Antoine Vitez, 2004

    Niewydany. Zamów w : la Société des auteurs et compositeurs dramatiques SACD i la Maison Antoine-Vitez MAV

Niebieski, Biały, Czerwona. Imiona bohaterów przywodzą na myśl francuską flagę narodową. W oczach Krzysztofa Bizio charakteryzują raczej ich styl życia. Ekstrawagancka Czerwona (matka) rozstrząsa własne problemy. Oszukuje nudę odbijając przyjaciółkom kochanków. Po wykryciu raka zapada się w sobie.

Niebieski (ojciec) stracił chęć do życia. Starzeje się, a życie mija. Przeżywa traumę po napadzie, w którym widział wycelowaną w siebie broń. Od okazjonalnego skręta po sprawnie działający handel narkotykami,

Biały (syn) odkrywa nowe możliwości. Jego dziewczyna na jego żądanie dokonuje aborcji, jeden problem z głowy. Strachem przejmuje go wiadomość, że jego własne istnienie jest owocem przypadku. W tej rodzinie rozmowy sprowadzają się do kilku zdań rzuconych przez telefon. Śmierć krąży i zmusza nas do przejrzenia się w lustrze.

  • Przekład Agnieszka Kumor we współpracy z Lukiem Tartarem
  • Niewydany. Zamów w : la Société des auteurs et compositeurs dramatiques SACD i la Maison Antoine-Vitez MAV
  • Tłumaczenie w ramach Sezonu Polskiego we Francji Nova Polska 2004 zorganizowanego przez Aneth i Maison Antoine Vitez w Th. du Rond-Point i bibliotekach publicznych w Paryżu

Na szóstym piętrze w bloku mieszka zapomniana przez wszystkich Brązowa. Samotna staruszka powierza robienie swoich zakupów bezdomnemu Szaremu za kilka złotych napiwku. W urojoną rzeczywistość starej kobiety i w świat mężczyzny wyrzuconego poza nawias społeczeństwa wkracza to, co nieuniknione: z pomocą kumpla (Białego) Szary okrada swą chlebodawczynię ze starych ubrań. Nie uprzedzając nikogo o swoich zamiarach, Brązowa rzuca się z dachu filharmonii. Nocą wraca pod postacią widma, żądając od Szarego zwrotu należności za zakupy opłacone na miesiąc z góry.

Można żyć cierpiąc, o ile w każdej chwili istnieje możliwość odejścia na własnych warunkach, zdaje się mówić autor. Spojrzenie Krzysztofa Bizio jest życzliwe, ale i niepozbawione cynizmu.

  • Przekład Agnieszka Kumor we współpracy z Lukiem Tartarem w ramach Sezonu Polskiego we Francji Nova Polska 2004

    Niewydany. Zamów w : la Société des auteurs et compositeurs dramatiques SACD i la Maison Antoine-Vitez MAV

Teksty autorskie: